ឆ្នាំ ២០២៥ ទីក្រុងភ្នំពេញពោរពេញដោយភាពទំនើប និងបច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿន។ ក្នុងចំណោមភាពអ៊ូអរនោះ គេសង្កេតឃើញក្រុមយុវវ័យមួយចំនួនតូចតែងតែប្រមូលផ្ដុំគ្នា បង្ករភាពរំខានដល់សង្គម។ ពួកគេត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "TNT TEAM " ឬភាសាខ្មែរនិយាយអោយងាយស្រួលស្ដាប់ហៅថា (ក្រុមគ្រឿងផ្ទុះ )ដែលខុសប្លែកពីក្មេងទំនើងជំនាន់មុនបន្តិចបន្តួច។ ជំនួសឱ្យការប្រើកាំបិតដងដែក ពួកគេបែរជាប្រើស្មាតហ្វូនទំនើបៗ ដើម្បីទំនាក់ទំនងគ្នា និងបង្ហោះវីដេអូបង្ករឿងផ្សេងៗ ចូលក្នុងបណ្ដាញសង្គមដើម្បីបង្ហាញភាព "ឡូយ" របស់ខ្លួន។
ក្នុងចំណោមក្រុមទំនើងទាំងនោះ មានមេក្រុមម្នាក់ឈ្មោះ "កំលោះសង្ហា" (ឈ្មោះនេះគេដាក់ឱ្យព្រោះគេគិតថាខ្លួនឯងសង្ហា)។ កំលោះសង្ហា តែងតែដឹកនាំបក្សពួករបស់ខ្លួនជួបជុំគ្នានៅហាងកាហ្វេយីហោល្បីមួយកន្លែងជារៀងរាល់ល្ងាច។ ពួកគេស្លៀកពាក់ម៉ាកល្បីៗ ជិះម៉ូតូឌុបគ្នាបីបួននាក់យ៉ាងគ្រោះថ្នាក់តាមដងផ្លូវ ហើយបើកភ្លេងរាំលាន់ឮកងរំពងពេញផ្លូវ។
ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលដែលក្រុមរបស់កំលោះសង្ហាកំពុងតែជួបជុំគ្នានៅមុខហាងកាហ្វេ ស្រាប់តែមានបុរសចំណាស់ម្នាក់ឈ្មោះ "លោកតា អ៊ុល" ដែលជាអ្នកប្រាជ្ញខាងផ្នែកអប់រំបានដើរចូលមកជិតពួកគេ។ លោកតាមានរូបរាងស្លៀកពាក់សាមញ្ញ តែមានក្រសែភ្នែកភ្លឺថ្លាប្រកបដោយក្តីមេត្តា។
លោកតា បានសួរទៅកាន់ក្រុមយុវវ័យទាំងនោះដោយទឹកមុខញញឹមថា"អើ! ចៅៗមកជួបជុំគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយណាស់លោកអើយ! តើមានរឿងអ្វីពិសេសកើតឡើងឬទេ?"
កំលោះសង្ហា ដែលគិតថាខ្លួនជាមេគេនោះ បានឆ្លើយដោយទឹកមុខក្រអឺតក្រទមបន្តិចថា៖
កំលោះសង្ហា: "អូ! លោកតាអញ្ជើញមកអង្គុយលេងសិនទៅ! ពួកខ្ញុំកំពុងតែ 'chill' តិចតួច!"
លោកតា "អើ! លោកតាអរគុណហើយ! តែចៅដឹងទេពាក្យថា 'chill' ដែលចៅនិយាយនោះ មានន័យយ៉ាងណា?"
សមាជិកម្នាក់ទៀតក្នុងក្រុមឈ្មោះ "ស្មោះស្នេហ៍" (តាមពិតស្នេហ៍មិនដែលស្មោះទេ តែចង់ឱ្យគេហៅបែបហ្នឹង) បានឆ្លើយដោយសើចចំអកថា៖
ស្មោះស្នេហ៍: "លោកតាអើយ! 'Chill' ហ្នឹងគឺសប្បាយ ត្រជាក់ចិត្ត គ្មានរឿងអីត្រូវគិតច្រើនហ្នឹងណា!"
លោកតា "អើ! ត្រឹមត្រូវហើយ! តែការសប្បាយដោយមិនគិតដល់អ្នកដទៃ ឬសង្គម តើវាពិតជាត្រជាក់ចិត្តមែនឬ?"
ក្រុមយុវវ័យទាំងនោះចាប់ផ្ដើមមើលមុខគ្នា ហាក់ដូចជាមិនដែលគិតដល់ចំណុចនេះពីមុនមកទេ។
លោកតាបន្ត "ចៅដឹងទេ? នៅក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿននេះ ចំណេះដឹងពិតប្រាកដ(គឺជា) ភាព 'ឡូយ' ពិតប្រាកដ។ ការចេះប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឱ្យមានប្រយោជន៍ ការចេះសិល្បៈ វប្បធម៌ ការចេះជួយសង្គម ទើបជាភាព 'ឡូយ' ដែលស្ថិតស្ថេរយូរអង្វែង។"
កំលោះសង្ហា: "តែពួកខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងការរៀនសូត្រណាស់លោកតា! គ្មានអ្វីសប្បាយទេ!"
លោកតា "អើ! លោកតាដឹងហើយ! តែការរៀនសូត្រមិនមែនមានតែនៅក្នុងសាលាទេចៅ! ចៅអាចរៀនតាមរយៈអ៊ីនធឺណិត រៀនពីសៀវភៅ រៀនពីបទពិសោធន៍ជីវិត រៀនពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ សំខាន់គឺចៅត្រូវចេះស្វែងរកអ្វីដែលចៅស្រលាញ់ និងមានប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួនឯង និងសង្គម។"
ពេលនោះ សមាជិកម្នាក់ទៀតឈ្មោះ "ចៃហ្គេម" (តែលេងចាញ់គេរហូត) បានលើកឡើងដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ថា៖ "តែពួកខ្ញុំអត់មានអ្វីធ្វើទេលោកតា! ពេលទំនេរគឺមានតែប្រមូលផ្ដុំគ្នាផឹកស៊ី បង្ករឿងតែប៉ុណ្ណោះ!"
លោកតា "អើ! ហេតុអ្វីចៅមិនសាកល្បងរកអ្វីដែលចៅចូលចិត្តធ្វើ? ឥឡូវនេះមានកម្មវិធីបណ្ដុះបណ្ដាលជំនាញជាច្រើនណាស់សម្រាប់យុវវ័យ។ ចៅអាចរៀនកាត់សក់ រៀនធ្វើម្ហូប រៀនថតរូប រៀនកុំព្យូទ័រ ឬក៏ចូលរួមក្នុងសកម្មភាពស្ម័គ្រចិត្តផ្សេងៗ។ ការធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យចៅមានអារម្មណ៍ល្អប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងអាចជួយសង្គមបានទៀតផង។"
លោកតា អ៊ុល បានបន្តទៀតដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់៖ "ចៅត្រូវចាំថា ភាពទំនើងពិតប្រាកដ គឺការចេះគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ការចេះគោរពអ្នកដទៃ ការចេះទទួលខុសត្រូវចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន។ មិនមែនការប្រើអំពើហិង្សា ឬការបង្ករឿងនោះទេ។ សង្គមជាតិត្រូវការយុវជនដែលមានចំណេះដឹង សីលធម៌ និងការចេះជួយគ្នាទៅវិញទៅមក មិនមែនត្រូវការក្មេងទំនើងដែលបង្ករតែបញ្ហានោះទេ។" សម្ដីរបស់លោកតា បានធ្វើឱ្យក្រុមយុវវ័យទាំងនោះចាប់ផ្ដើមគិតគូរឡើងវិញ។ កំលោះសង្ហា ដែលពីមុនតែងតែអួតអាង ក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាអ្វីដែលលោកតាបាននិយាយគឺត្រឹមត្រូវ។
ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក គេលែងឃើញក្រុមរបស់កំលោះសង្ហាមកប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅហាងកាហ្វេនោះទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាឃើញពួកគេចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលជំនាញផ្សេងៗ ខ្លះរៀនធ្វើនំ ខ្លះរៀនជួសជុលម៉ូតូ ហើយខ្លះទៀតចូលរួមក្នុងក្រុមយុវជនស្ម័គ្រចិត្តសម្អាតបរិស្ថាន។
កំលោះសង្ហា បានក្លាយជាជាងកាត់សក់ដ៏ប៉ិនប្រសប់ម្នាក់ ហើយបានបើកហាងកាត់សក់ផ្ទាល់ខ្លួន។ ស្មោះស្នេហ៍ បានរកឃើញទេពកោសល្យក្នុងការគូររូប ហើយបានក្លាយជាវិចិត្រករម្នាក់។ ចំណែកឯ ចៃហ្គេម ក៏បានប្ដូរមកបង្កើតកម្មវិធីហ្គេមអប់រំវិញ។
ពួកគេបានរៀនសូត្រថា ភាព "ឡូយ" ពិតប្រាកដ មិនមែនស្ថិតនៅលើរូបរាងខាងក្រៅ ឬការបង្ករឿងនោះទេ តែស្ថិតនៅលើចំណេះដឹង សមត្ថភាព និងការរួមចំណែកកសាងសង្គមឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរ។
