ទិដ្ឋភាពភូមិបឹងវែងឆ្នាំ២០០០ មេឃស្រាងៗ ពណ៌មាសទើបតែរះជះពន្លឺព្រឿងៗកាត់អ័ព្ទត្រជាក់នៃដើមខែរងា។ នៅភូមិបឹងវែង ជីវភាពអ្នកស្រុកហាក់នៅស្ងប់ស្ងាត់ ឮតែសម្លេងមាន់រងាវឆ្លើយឆ្លងគ្នា និងសម្លេងបក្សីហើរចេញពីទ្រនំ។ ក្នុងសម័យកាលនោះ វិទ្យុថ្មពិលគឺជាមិត្តដ៏ជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់អ្នកស្រែ។ ចេញពីខ្ទមជួរមាត់បឹង សម្លេងបទចម្រៀង "ចែវទូកនេសាទ" បន្លឺឡើងយ៉ាងគ្រលួច បង្កប់នូវមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅ បំពេរអារម្មណ៍អ្នកស្ដាប់ឱ្យអណ្ដែតអណ្ដូងទៅតាមរលកទឹកបឹងដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។
វុត្ថា កំលោះមាឌមាំ សម្បុរស្រអែមស្រស់ បង្ហាញពីភាពអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូ កំពុងឈរចែវទូកយ៉ាងស្វាហាប់។ ដៃម្ខាងកាន់ចែវ ដៃម្ខាងទៀតរៀបចំសំណាញ់។ ក្នុងចិត្តគេកំពុងនឹកគិតដល់ពាក្យអប់រំរបស់ ពូសាន ជាឪពុក ដែលតែងតែទូន្មានតាមបែបលោកតាក្រមង៉ុយថា៖
"រៀនបទរៀនបាទ រៀនឱ្យស្អាតបាត កុំរៀនខ្ជិលច្រអូស
កុំធ្វើពាលពារ រៀនរកស៊ីរស់ កុំឱ្យមានឈ្មោះ ជាមនុស្សអបលក្ខណ៍។"
វុត្ថា ញញឹមម្នាក់ឯង គេដឹងថាខ្លួនក្រ គ្មានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីក្រៅពីកម្លាំងបាយ និងចំណេះវិជ្ជាគុនខ្មែរដែលឪពុកបានបង្រៀនដើម្បីការពារខ្លួននោះទេ។
នៅមាត់កំពង់ទឹក នីរ៉ា ក្នុងឈុតអាវប៉ាក់ពណ៌ស សំពត់ចងក្បិន រាងតូចច្រឡឹង កំពុងអង្គុយលាងចានជជែកគ្នាលេងជាមួយ មាលាដែលជាបងប្អូនជីដូនមួយ ។ សម្រស់នីរ៉ាប្រៀបដូចជាផ្កាឈូកដែលរីកកណ្ដាលភក់ ស្អាតបរិសុទ្ធតែខ្ពស់ហួសឆ្ងាយសម្រាប់កូនអ្នកនេសាទ។
ស្របពេលនោះ ចឺម មិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់វុត្ថា ចែវទូកមកក្បែរទាំងដង្ហក់៖
* ចឺម៖ "អាវុត្ថា! ឯងចង់ ចែវទូកយកពានមាសមែន? អញដេញតាមចង់ដាច់ខ្យល់ហើយ! មើលចុះ ស្រីស្អាតនៅមាត់កំពង់ ឯងមិនមើលទេ មើលតែត្រី!"
* វុត្ថា៖ (សើចតិចៗ) "អាចឺមអើយ... ត្រីវាចិញ្ចឹមក្រពះ តែសម្រស់គេវាចិញ្ចឹមតែភ្នែកទេ កុំចង់ខ្ពស់ពេក ប្រយ័ត្នធ្លាក់មកបាក់ក!"
* ចឺម៖ "យី! ហែងចេះនិយាយធម៌អាថ៌ទៀត។ មើលនីរ៉ាចុះ ភ្នែកគេលួចមើលហែងរហូតហ្នឹង ហែងកុំធ្វើពុតជា ថាងចេង ពេក!"
វុត្ថា ចែវទូកចូលទៅជិតមាត់កំពង់។ ភ្នែកគេ និងភ្នែកនីរ៉ា ប្រសព្វគ្នាដោយចៃដន្យ។ នីរ៉ាអៀនប្រៀនងាកមុខចេញ តែមាលាជាមិត្តមាត់ដាចបានស្រែកបង្អាប់៖
* មាលា៖ "នែ៎! បងវុត្ថា ថ្ងៃនេះបានត្រីច្រើនទេ? បើបានត្រីច្រើន កុំភ្លេចយកមកលក់ឱ្យម៉ែរ័ត្នផងណា ក្រែងលោបានតម្លៃថោកជាងគេ!"
* នីរ៉ា៖ (ខ្សឹបដាក់មាលា) "មាលា! ឯងនិយាយស្អីហ្នឹង ខ្មាស់គេណាស់!"
ស្រាប់តែសម្លេងម៉ូតូឌ្រីមសង់សេ (Dream C100) បន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំងមកឈប់ក្បែរនោះ។ គឺ ធាន កូនមេឃុំស៊ុយ ដែលមានចរិតក្រអឺតក្រទម។ វាដើរមកទាំងឫកពាអួតអាង៖
ធាន៖ "នែ៎ អាអ្នកនេសាទ! កន្លែងហ្នឹងមិនមែនកន្លែងឯងមកអែបអបទេ ចេញឱ្យឆ្ងាយទៅ! កុំឱ្យក្លិនឆ្អាតត្រីរបស់ឯងមកប៉ះពាល់នីរ៉ា!"
វុត្ថា៖ (ឆ្លើយតបដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់) "បឹងវែងជាបឹងរួម ធាន ឯងមិនមែនជាម្ចាស់បឹងឡើយ។ ខ្ញុំរកស៊ីដោយកម្លាំងញើសឈាម មិនបានទៅប្លន់អ្នកណាទេ"។
ធានខឹងច្រឡោត ចង់ចូលទៅរកឈ្លោះ តែនីរ៉ាបានឃាត់៖
* នីរ៉ា៖ "បងធាន ឈប់ទៅ! កុំធ្វើចរិតបែបហ្នឹងអី វាមិនសមជាកូនមេឃុំឡើយ។"
វុត្ថា ចែវទូកចេញទៅទាំងចិត្តតានតឹង។ គេដឹងថាស្នេហានេះមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ។ គេនឹកដល់សុភាសិតខ្មែរមួយដែលឪពុកតែងពោល៖ "ខ្ពស់ខ្វះស្មៅ ទាបរាយបន្លា"។ ទោះបីនីរ៉ាខ្ពស់សម្រាប់គេមែន តែបន្លាវណ្ណៈ និងអំណាចរបស់ធាន កំពុងតែរាយរង់ចាំគេនៅខាងមុខ។ ព្រះអាទិត្យកាន់តែខ្ពស់ ខ្យល់បក់មកប៉ះផ្ទៃទឹកបឹងវែង បង្កើតជាភាពស្រងេះ ស្រងោចមិនអាចថ្លែងបាន។
