នៅក្នុងលោកនេះ គ្មានភាពក្រីក្រណាដែលគួរឱ្យខ្លាចជាង "ភាពក្រីក្រផ្នែកចំណេះដឹង" នោះទេ។ មនុស្សជាច្រើនយល់ថា ភាពវេទនាបណ្តាលមកពីព្រហ្មលិខិត ឬសំណាងព្រេងសំណាង ប៉ុន្តែការពិតភាគច្រើននៃភាពលំបាកក្នុងជីវិត គឺកើតចេញពីការខ្វះ "ពន្លឺនៃបញ្ញា" ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។
១. ចំណេះដឹងជាអាវក្រោះការពារខ្លួន
ជីវិតដែលគ្មានចំណេះដឹង គឺងាយនឹងរងគ្រោះបំផុត។ យើងងាយនឹងត្រូវគេបោកប្រាស់ ងាយនឹងសម្រេចចិត្តខុស និងងាយនឹងធ្លាក់ក្នុងអន្លង់នៃវិប្បដិសារី។
ខ្វះវិជ្ជា នាំឱ្យខ្វះឱកាស៖ នៅពេលយើងគ្មានចំណេះដឹង ទ្វារនៃឱកាសនឹងត្រូវបិទជិត។
ខ្វះបញ្ញា នាំឱ្យវេទនាចិត្ត៖ យើងមិនដឹងពីរបៀបគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ឬដោះស្រាយវិបត្តិដែលចូលមកយាយីឡើយ។
២. ភាពវេទនាដែលកើតចេញពី "ភាពមិនដឹង"
ពាក្យថា "វេទនា" មិនមែនមានន័យតែលើការអត់ឃ្លាននោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរស់នៅដោយភាពភ័យខ្លាច និងភាពងងឹតងងល់។
វេទនាព្រោះតែការងារ៖ ត្រូវលក់កម្លាំងបាយដូរយកប្រាក់កម្រៃតិចតួច ព្រោះគ្មានចំណេះជំនាញ។
វេទនាព្រោះតែការគិត៖ តែងតែបន្ទោសវាសនា តែមិនដែលស្វែងរកវិធីសាស្រ្តថ្មីៗដើម្បីកែលម្អជីវិត។
"ចំណេះដឹង គឺជាទ្រព្យជាប់ខ្លួន ដែលចោរលួចមិនបាន ហើយវានឹងរីកដុះដាលកាន់តែខ្លាំង នៅពេលយើងយកវាមកប្រើប្រាស់"។
៣. ចំណេះដឹង៖ ស្ពានចម្លងទៅកាន់ត្រើយសុភមង្គល
មិនថាអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណានៅថ្ងៃនេះ ចំណេះដឹងអាចផ្លាស់ប្តូរវាបាន។ តាមទ្រឹស្ដីព្រះពុទ្ធសាសនា ការអប់រំចិត្ត និងការស្វែងយល់ពីសច្ចធម៌ គឺជាផ្លូវតែមួយគត់ដែលនាំមនុស្សឱ្យរួចផុតពីសេចក្តីទុក្ខ (អវិជ្ជា)។
ការរៀនមិនចេះចប់៖ មិនថាចំណេះដឹងទូទៅ ឬជំនាញវិជ្ជាជីវៈ គឺសុទ្ធតែជាពន្លឺ។
ការអនុវត្ត៖ ដឹងហើយត្រូវធ្វើ ទើបចំណេះដឹងនោះក្លាយជាផលប្រយោជន៍ពិតប្រាកដ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
កុំបណ្តោយឱ្យជីវិតលិចលង់ក្នុងវាលវដ្តសង្សារនៃភាពវេទនា ដោយសារតែការខ្ជិលច្រអូសក្នុងការរៀនសូត្រ។ ចូរចងចាំថា "សៀវភៅមួយក្បាល ឬមេរៀនមួយចំណុច អាចជាពោងសង្គ្រោះជីវិតអ្នកឱ្យផុតពីមាត់ជ្រោះនៃភាពក្រីក្រ"។
ចូរវិនិយោគលើខ្លួនឯងនៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីកសាងអនាគតដែលគ្មានពាក្យថាវេទនា។
