ស្រមៃត្រឡប់ទៅកាន់អតីតកាល កាលពីជាង ២០ ឆ្នាំមុន នាទឹកដីនៃភូមិបន្ទារបុស្ស ឃុំអន្សោង ស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។ នេះគឺជាសំណេររំឮកអនុស្សាវរីយ៍ដែលដក់ជាប់ក្នុងបេះដូងមិនអាចបំភ្លេចបាន៖

បន្ទារបុស្សនាឆ្នាំ ២០០០៖ កម្រងចងចាំ បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីជាតិខ្មែរ

នៅពេលដែលសព្វសត្វរៃយំឆ្លើយឆ្លងគ្នាលើដើម ឫស្សី និងដើមចង្រៀក ក្រោមជំនោរក្ដៅហួតហែងនៃខែមេសា វាក៏ជាសញ្ញាប្រាប់ដល់អ្នកស្រុកភូមិបន្ទារបុស្សថា «បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី» ជិតមកដល់ហើយ។ សម្រាប់កុមារភាពនាឆ្នាំ ២០០០ ក្នុងទឹកដីស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង វាមិនមែនត្រឹមតែជាការផ្លាស់ប្តូរឆ្នាំនោះទេ តែវាគឺជា «រដូវកាលនៃក្តីសុខបំផុត» ក្នុងជីវិត។

សាមគ្គីភាពក្រោមដំបូលផ្ទះបុរាណ៖ ការវេចនំសាមគ្គី

មុនថ្ងៃសង្ក្រាន្តមកដល់ពីរឬបីថ្ងៃ ភូមិទាំងមូលហាក់មានចលនាខុសប្លែកពីធម្មតា។ សូរអុំអង្ករកិនធ្វើម្សៅ សូរបេះស្លឹកចេក និងការរៀបចំអុសសម្រាប់ស្ងោរនំ បានបន្លឺឡើងគ្រប់ផ្ទះ។ អ្វីដែលជាភាពអស្ចារ្យបំផុតនោះគឺ **«ការវេចនំសាមគ្គី»**។ អ្នកភូមិផងរបងជិតខាងមិនដែលនៅស្ងៀមឡើយ ផ្ទះនេះវេច ផ្ទះនោះមកជួយ និយាយរឿងរ៉ាវកំប្លែងសើចសប្បាយ ដៃវេចនំអន្សមយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ឯភ្នែកមើលកូនចៅដែលរត់លេងក្បែរជើងក្រាន។ ក្លិនស្លឹកចេកត្រូវភ្លើង និងក្លិនខ្ទិះដូងចេញពីឆ្នាំងនំដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល ក្លាយជាក្លិនមិនអាចបំភ្លេចបានដែលភាយពេញភូមិបនទារបុស្ស។

សេះធាងចេក និងពិភពលោកនៃកុមារភាព

ក្នុងសម័យកាលដែលបច្ចេកវិទ្យាមិនទាន់មកលុកលុយ ក្មេងៗក្នុងភូមិមានសេចក្តីសុខជាមួយធម្មជាតិ។ យើងនាំគ្នាទៅកាប់ធាងចេក មកច្នៃធ្វើជា **«សេះធាងចេក»**។ ក្មេងប្រុសៗម្នាក់ៗមានសេះម្នាក់មួយ រត់ដេញគ្នាពេញវាលស្រែដែលទើបតែច្រូតកាត់រួច ហុយដីទ្រលោម តែពោរពេញដោយស្នាមញញឹម។ សំឡេងស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវ និងការសន្មតខ្លួនឯងថាជាតួអង្គក្នុងរឿងនិទានបុរាណ គឺជាសុភមង្គលដ៏សាមញ្ញបំផុតដែលក្មេងសម័យឌីជីថលពិបាកនឹងយល់។

រាត្រីជួបជុំនៅ «វត្តគ្រើល»៖ ពន្លឺម៉ាស៊ីនភ្លើង និងសិល្បៈច្នៃប្រឌិត

ពេលព្រលប់ចូលមកដល់ គោក្របីត្រូវបញ្ចូលក្រោល អ្នកភូមិបន្ទារបុស្សនាំគ្នាស្លៀកពាក់ថ្មីៗ បោះជំហានឆ្ពោះទៅកាន់ **«វត្តគ្រើល»**។ នាឆ្នាំ ២០០០ វត្តអារាមគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃពន្លឺ។ ក្រោមពន្លឺអំពូលភ្លើងដែលដើរដោយម៉ាស៊ីនភ្លើងលាន់រំពង *«ធឹកៗ...»* វាមិនមែនជាការរំខានឡើយ តែវាជាតន្ត្រីប្រាប់ថាភាពសប្បាយរីករាយបានចាប់ផ្តើមហើយ។

អ្វីដែលគួរឱ្យស្ងើចសរសើរគឺការរៀបចំតុបតែងលម្អរបស់ព្រះសង្ឃ អាចារ្យ និងគណៈកម្មការវត្ត។ លោកកាប់ធាងដូង និងដើមចេក យកមកឆ្លាក់ជាក្បាច់ក្បូរយ៉ាងរស់រវើក ដើម្បីធ្វើជា **«រានទេវតា»** និងទីសក្ការបូជាផ្សេងៗ។ នៅកណ្តាលទីធ្លាវត្ត មាន **«ភ្នំខ្សាច់»** ដ៏ខ្ពស់ដែលត្រូវបានពូនយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ លម្អដោយទង់ជ័យចម្រុះពណ៌។ យើងម្នាក់ៗបានចូលរួមដោតទង់ និងបួងសួងសុំសេចក្តីសុខ ក្រោមសូត្រមន្តដ៏ស្រទន់របស់ព្រះសង្ឃ ដែលធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់យ៉ាងចម្លែក។



តន្ត្រីសម័យអកកេស និងល្បែងប្រជាប្រិយ

បន្ទាប់ពីកិច្ចពិធីសាសនា សំឡេងតន្ត្រី **«អកកេស»** ក៏ចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើង។ អ្នកភូមិទាំងចាស់ទាំងក្មេង រាំវង់ រាំក្បាច់ សារ៉ាវាន់ យ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ នៅជ្រុងម្ខាងទៀតនៃវត្ត សំឡេងទះដៃហ៊ោកញ្ជ្រៀវបានបន្លឺឡើងពីវង់ **«ល្បែងប្រជាប្រិយ»**។ យើងលេង **ចោលឈូង** ឆ្លើយឆ្លងដាក់គ្នា លេង **ទាញព្រ័ត្រ** បញ្ចេញកម្លាំងបែកញើសខ្ចាយ លេង **វាយក្អម** បិទភ្នែកដើររាវ រួមទាំង **ស្ដេចចង់** និង **ដណ្តើមស្លឹកឈើ**។ រាល់ការលេងសើចគ្មានការប្រកាន់ខឹង មានតែភាពស្មោះត្រង់ និងសាមគ្គីភាពជាបងប្អូន។

ព្រឹកព្រហាមនៃថ្ងៃសិរីសួស្តី

លុះព្រឹកឡើង ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងកាត់ស្លឹកត្នោត គ្រួសារនីមួយៗរៀបចំចង្ហាន់ដែលស្លភជិតផ្ចង់បំផុត រួមមានទាំងផលានុផលដែលដាំដុះក្នុងភូមិ និងនំនែកដែលវេចកាលពីថ្ងៃមុន ដើម្បីយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ។ រូបភាពដែលកូនចៅកាន់ស្រាក់តាមក្រោយចាស់ទុំ ដើរតម្រង់ទៅវត្ត ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលជូនដល់បុព្វការីជនដែលបានចែកឋានទៅ គឺជាសីលធម៌ដ៏ល្អប្រពៃដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងដួងព្រលឹងខ្មែរ។


ពេលវេលាអាចនឹងកន្លងផុតទៅជាង ២ ទសវត្សរ៍ ភូមិបន្ទារបុស្ស និងវត្តគ្រើល អាចនឹងមានការប្រែប្រួលតាមសម័យកាល ប៉ុន្តែរូបភាពកុមារភាពនាឆ្នាំ ២០០០ នៅតែជាផ្ទាំងគំនូរដ៏មានតម្លៃបំផុតក្នុងចងចាំ។ វាគឺជាសម័យកាលដែល «សម្ភារៈមានតិច តែទឹកចិត្តមានច្រើន»។ ការចងចាំទាំងនេះមិនត្រឹមតែជារឿងរ៉ាវអតីតកាលទេ តែវាគឺជាកម្លាំងចិត្តដែលរំឮកយើងឱ្យស្គាល់ពីតម្លៃនៃគ្រួសារ ញាតិមិត្ត និងវប្បធម៌ដូនតាដ៏រុងរឿង។